Chyba przyzwyczailiśmy się (czy to nie brzmi okropnie?) do toczącej się tuż za naszą granicą wojny. A o czym pisaliśmy od jej rozpoczęcia? Najpierw oczywiście o wielkiej mobilizacji: akcjach pomocowych, zbiórkach darów, udzielanych schronieniach. Później o kolejnych firmach wycofujących się z rynku rosyjskiego, a także o tych, które się na to nie zdecydowały. O zakłóconych łańcuchach dostaw, mglistych „niepokojach geopolitycznych” i ich wpływie na decyzje rodzimych inwestorów, a także o ostrożności tych zagranicznych, którzy obawiali się, że Polska leży jednak zbyt blisko terenów, na które regularnie spadają bomby. Teraz mówimy już powoli o odbudowie Ukrainy, rosnącym w tym kontekście znaczeniu Podkarpacia i Lubelszczyzny, a także o możliwościach inwestycyjnych, które mogą się w związku z tym pojawić. Nie porzuciliśmy przecież naszych Exceli i Teamsów. Wojna najpierw przeraziła, potem zmobilizowała do działania. W końcu po prostu wtopiła się w codzienność.
Łatwiej jest się zdystansować, gdy kolejne dramaty rozgrywają się jeszcze dalej, po drodze przechodząc przez kolejne filtry. Pierwszym są social media, w których nagrania rakiet spadających na szpitale, domy i szkoły w Strefie Gazy są przeplatane reklamami jogurtu z ashwagandhą (na uspokojenie) i zdjęciami zabawnie umaszczonych kotów. Drugi filtr to symetryzm komentatorów, którzy przekonują, że chociaż na Bliskim Wschodzie dzieje się dramat, to jednak używanie słowa zaczynającego się na „lud-”, a kończącego na „-bójstwo” to lekka przesada. Zresztą, zaglądając dziś na najpopularniejsze portale informacyjne, mogłabym dać się przekonać, że sobie wymyśliłam całą tę Palestynę, bo można się nieźle nagimnastykować, szukając treści na jej temat. Wyważony publicysta, ceniący sobie ponad wszystko chłodny umysł, zdrowy rozsądek i dyplomację, powiedziałby zapewne, że sprawa jest zniuansowana.
Ale jest nadzieja. Do zakończenia wojny nawołuje przecież lider jednego z najpotężniejszych mocarstw na świecie, rasista i mizogin w czerwonej bejsbolówce, który nie tylko ze swoimi wyznawcami, ale i przywódcami innych krajów porozumiewa się za pośrednictwem ledwo zrozumiałych statusów na platformie społecznościowej. Ta należy zresztą do jego niedawnego doradcy, a teraz już chyba nemezis? Kojarzycie, ten pan od elektrycznych samochodów. Pogubiłam się w ich obecnych relacjach, bo niedawno chłopcy się pokłócili, a mainstreamowe media relacjonowały to rozstanie z wypiekami na twarzach. Możliwe, że klikało się lepiej niż strzelanie do cywili stojących w kolejce po chleb. A skoro już jesteśmy przy słynnym technokracie z Doliny Krzemowej, nie sposób nie wspomnieć o ostatniej prywatnej wyprawie na Międzynarodową Stację Kosmiczną, czyli misji Ax-4 realizowanej przez SpaceX. Oczywiście za Sławosza wszyscy trzymamy kciuki, bo jest dobrem narodowym i kropka. Gdy jednak zebrana na Cape Canaveral publiczność oklaskiwała start rakiety, być może komuś przeszło przez myśl, że jedyna szansa dla naszego gatunku to zaczęcie od nowa, bo sprawę z Ziemią naprawdę słabo rozgrywamy.
Do tego numeru przeprowadziłam sondę, w której eksperci branżowi dzielą się prognozami na najbliższe lata. Sama nie mam kompetencji, które pozwoliłyby mi na takie wróżenie, dlatego ograniczę się do życzeń. Nie prośmy już o „ciekawe czasy”. A jeśli brzmi to banalnie – doskonale. Banały, które się spełniają, są znacznie lepsze niż spełnione proroctwa o katastrofie.
